Każdy z nas na pewno zastanawiał się kiedyś, jak skonstruowany jest długopis. Długopisy zawdzięczamy Węgrom, którzy po ucieczce z kraju do Argentyny udoskonalali tam swój wynalazek. Pierwsza produkcja zaczęła się podczas wojny w Buenos Aires. Każdy długopis składa się z obudowy oraz rurki wypełnionej tuszem, zakończonej obsadką. W obsadce znajduje się kulka, która podczas pisania obraca się, dzięki czemu rozprowadza tusz równomiernie po kartce papieru. Kulka jest umieszczona w gnieździe, które umożliwia jej swobodne obracanie, ale zapobiega jej wypadaniu. Pomiędzy kulką a gniazdem znajduje się przestrzeń, przez którą wypływa tusz. W naszych czasach jest już ogromny wybór długopisów. Długopisy Parker są jednymi z najbardziej znanych i lubianych ze względu na swój piękny wygląd i elegancki styl materiałów, z których są wykonane. Długopisy stały się alternatywą dla piór wiecznych. Pióra wieczne wciąż są chętnie wykorzystywane. Najbardziej znanymi są chyba pióra Waterman, które są wielką konkurencją dla długopisu ze względu na piękne pismo, na jakie pozwala stalówka. Długopisy jednak ciągle są używane w każdym miejscu. Znane są z tego, że można nimi pisać bez względu na różnicę ciśnień, co pozwala używać ich nawet w samolocie! Tak więc myślę, że wynalezienie długopisu było przełomem w historii piśmiennictwa.

Gdy mały pierwszoklasista wybiera się do szkoły, rodzice wręcz wariują z dumy i szczęścia. Wszyscy chcą jak najlepiej wyprawić swoją pociechę. Tylko co ma się znaleźć w takiej wyprawce? Na pewno najważniejszą rzeczą w nowym plecaku będą podręczniki oraz zeszyty. Koniecznie muszą być w kratkę i w potrójną linię. Następną rzeczą w kolejności będzie przyrząd do pisania. Może to być pióro wieczne, którym na pewno łatwiej jest się uczyć pisać niż zwykłym długopisem, ze względu na dokładność stalówki. Jeśli jednak dziecko nie chce pisać piórem, w którym trzeba wymieniać wkłady z atramentem, to alternatywą będzie na pewno pióro kulkowe, które przypomina pisanie długopisem. Kolejnymi potrzebnymi rzeczami w wyprawce na pewno są: kredki, ołówek, nożyczki, gumka, blok techniczny i rysunkowy, papier kolorowy, bibuła, farby plakatowe, pędzelki, podpisany worek na buty, plastelina. Z tak zakupioną wyprawką, każde dziecko może iść spokojnie do szkoły, nie martwiąc się, że czegoś mu zabraknie. Niestety plecaki pierwszoklasistów zawsze ważą strasznie dużo. Ale dzieci nie martwią się tym, bo są zachwycone, że wszystko mają i biegną do szkoły, żeby skorzystać z każdej rzeczy po kolei.

W Polsce, tak jak w każdym kraju, istniało wielu sławnych humanistów. Jednak to właśnie Ci polscy są znani na cały świat. Kim byli nasi wybitni humaniści? Najbardziej znanym jest na pewno Mikołaj Kopernik. Był astronomem, matematykiem, fizykiem, lekarzem, twórcą reformy monetarnej, “wstrzymał słońce, ruszył ziemię”. Był na pewno polskim geniuszem epoki. Kolejnym z tych najbardziej znanych był Jan Ostroróg – wybitny humanista w dziedzinie prawodawstwa, a jego memoriał “W sprawie uporządkowania Rzeczpospolitej” do dziś jest bardzo ceniony. Następny z wielkich – Andrzej Frycz-Modrzewski – był pisarzem łacińskim, politycznym – pionierem myśli demokratycznej – opowiadał się za równością stanów. Popierał ruch protestancki, lecz sam protestantem nie był. Jego debiutem literackim było dzieło “O Karze za Mężobójstwo”. Zaś jego najwybitniejszym literackim osiągnięciem było “O Naprawie Rzeczypospolitej Ksiąg Pięć” o potrzebie i drogach reformy państwa. Humaniści polscy wpłynęli na ludzi i ich poglądy na prawa i obyczaje panujące w Polsce. Myślę, że do dziś humaniści wyrażając swoje opinie cieszą się szacunkiem ze strony Polaków i są chętnie przez nich wysłuchiwani.

Archeologia jest jedną z nauk humanistycznych. Dlaczego mnie zainteresowała? Myślę, że dlatego, że to nauka, której głównym celem jest odtwarzanie wyglądu i społeczno-kulturowej przeszłości człowieka na podstawie znajdujących się w ziemi, na ziemi lub w wodzie – źródeł archeologicznych (materialnych) pozostałości działań ludzkich. Pokazuje nam ona jak wyglądał świat przed dziesiątkami, setkami, a nawet tysiącami lat, poprzez znalezione ludzkie szczątki, przedmioty codziennego użytku, a nawet kawałki domów. Dzięki temu możemy dowiedzieć się, jak wyglądało życie ludzi w tamtych czasach, czego używali do jedzenia, jak wyglądało ich mieszkanie. Istnieje wiele źródeł archeologicznych, które możemy podzielić na: nieruchome – np. pozostałości budowli, groby, starożytne drogi; oraz ruchome, np. narzędzia krzemienne czy fragmenty naczyń glinianych. Dzięki archeologom, możemy dowiedzieć się, z którego okresu jest dany przedmiot, do czego dokładnie służył i kto go prawdopodobnie używał. W 2006 roku największym odkryciem archeologicznym był Grobowiec bez mumii w Dolinie Królów, na który archeologowie natrafili całkowicie przypadkowo! Myślę, że archeologia jest niezwykle ciekawa, przez to, że pozwala nam dowiedzieć się wielu rzeczy o dawnych czasach.

Epoki literackie kojarzą nam się z lekcją języka polskiego. Nie wszyscy umieją dokładnie wymienić epoki i w ogóle powiedzieć, co to jest epoka literacka. Jest to okres w historii literatury narodowej lub powszechnej, w którym dominują zbliżone do siebie prądy lub kierunki literackie. Przejście z epoki do epoki wiąże się ze zmianami w kulturze i następuje prawie zawsze stopniowo. Zazwyczaj przejście między epokami związane jest ze znaczącym wydarzeniem symbolizującym przemianę charakterystyczna dla danej epoki. Literatura polska dzieli się na różne epoki. Są to: średniowiecze, gdzie wiele dzieł to twórczość anonimowa; renesans, w którym w Polsce nastąpiło rozwijanie się malarstwa, architektury, sztuki kulinarnej i literatury; barok, w którym jednym z najbardziej wybitnych pisarzy był Mikołaj Sęp Szarzyński; oświecenie, w którym przeważała poezja; romantyzm, w którym liderem był na pewno Adam Mickiewicz i Jego „Pan Tadeusz”, a także – pozytywizm, Młoda Polska, XX-lecie międzywojenne, literatura II wojny światowej i literatura współczesna. Epoka literacka może się składać z okresów. Okres literacki natomiast, to faza procesu rozwoju historii literatury, która daje się zamknąć w granicach czasowych. Widać, że literatura polska rozwijała się bardzo długo, ale dzięki temu mamy do dziś mnóstwo pięknych dzieł z różnych epok.

Wielu ludzi, mimo udoskonaleń piór i długopisów, dalej nie może się zdecydować, czym najlepiej pisać. Dlatego przełomowym momentem w piśmiennictwie było wynalezienie pióra kulkowego. Pióro kulkowe przypomina wyglądem pióro wieczne, a pisze jak długopis. W wiecznych piórach zawsze trzeba uzupełniać atrament, czy to tłoczkiem, czy wymiennym wkładem. Pisząc nimi należy uważać, żeby nie poplamić papieru podczas pisania, niż w przypadku, gdy piszemy długopisem. Zaletą długopisu jest na pewno jego wkład, który gwarantuje długie pisanie oraz łatwą i szybką wymianę, gdy ulegnie wyczerpaniu. Połączenie długopisu i jego zalet – długości i czystości pisania, szybkiej wymiany wkładu oraz ekskluzywny wygląd pióra wiecznego, dało początek piórom kulkowym. Obecnie mamy już wielki wybór piór kulkowych. Pióra dla prezesów i biznesmenów to te najwyższej klasy, posiadające piękne wykończenia. Najbardziej znanymi producentami piór kulkowych są firmy Parker i Waterman. Nowością Parkera jest pióro kulkowe – PREMIER – które pozwoliły uzyskać rewelacyjną precyzję i wyjątkowy komfort pisania. Natomiast firma Waterman wypuściła na rynek pióro Carene, którego styl odzwierciedla klasę i elegancję. Będzie idealnym prezentem dla kogoś, kto lubi i docenia piękne przedmioty. Okazało się, że pióro kulkowe zrobiło furorę na rynku piśmienniczym, i robi ją do dziś.

Odwieczna „walka” między piórem a długopisem trwała od wielu lat i trwa do dziś. Jedni wolą pisać wiecznym piórem, inni wybierają długopisy. Od czego to zależy? Na pewno od tego, czy musimy coś napisać ładnie, czy są to zwykłe notatki. Długopisem pisze się dużo szybciej, ale niestety pismo jest o wiele mniej estetyczne i mniej ciekawie wygląda. Piórem natomiast litery zawsze wychodzą dużo ładniej i mimo to, że atrament potrzebuje odrobiny czasu, żeby wyschnąć, to warto poczekać. Pismo wydaje się całkiem inne niż podczas pisania zwykłym długopisem. Na szczęście wiele firm postanowiło poprawić wizerunek długopisu wypuszczając na rynek specjalne, podobne do piór wyroby. Na przykład długopis Parker jest tak skonstruowany, że wagą niewiele się różni od wiecznego pióra. Długopisy Parker piszą grubsze kreski, przypominając tą napisaną atramentem. Pozwala to używać długopisu, którym możemy pisać pod dowolnym kątem (nie tak jak piórem, kiedy trzeba odpowiednio ustawić stalówkę, żeby pisała), i cieszyć się z pięknego, równego pisma. Pióro i długopis zawsze znajdą swoich miłośników, i mimo wszelkich udoskonaleń niektórzy ludzie uważają, że długopis nie jest w stanie zastąpić pióra. Ja uważam, że jest porównywalny i że można nim pisać równie ładnie jak piórem.

Każdy z nas na pewno miał choć raz dylemat czym pisać w zeszycie do polskiego, historii, czy innego przedmiotu humanistycznego. W dawnych czasach pisano najczęściej wiecznym piórem. To niesamowite, ale pióro wieczne powstało znacznie wcześniej niż ołówek! Była to wtedy trzcinowa rurka zaostrzona z jednej strony, umieszczona w miedzianej oprawce z atramentem. W latach 1808/1809 powstały pierwsze pióra metalowe, które jednak przez swoją wysoką cenę nie stały się popularne. W 1884 r. L. E. Waterman opracował nowy, ciekawy system “zasilania kanalikowego”, zapobiegający robieniu się kleksów dzięki regulacji dopływu atramentu. Pióra Waterman do dziś są dzięki temu znane ze swojej niezawodności. Bardzo ważnym etapem było wynalezienie nowych materiałów do produkcji piór wiecznych i opracowanie przez firmę Parker systemu, dzięki któremu atrament nie ściekał ze stalówki. Pióro Parker jest w naszych czasach jednym z najbardziej znanych i najchętniej kupowanych piór wiecznych w naszym kraju. Pióra wieczne dzięki coraz piękniejszym stalówkom i nowej technologii wymiennych wkładów o różnych kolorach atramentu – podbiły świat. Zauważyłam, że ludzie, którzy chcą pięknie wypisać ważne dokumenty, zaproszenia czy prace, piszą najchętniej wiecznym piórem.

Egzamin gimnazjalny z przedmiotów humanistycznych jest jednym z dwóch najważniejszych testów na zakończenie gimnazjum. Drugim jest egzamin z przedmiotów matematyczno – przyrodniczych. Część humanistyczna obejmuje zadania z języka polskiego, wiedzy o społeczeństwie i historii. Z każdej części egzaminu gimnazjalnego można otrzymać maksymalnie 50 punktów. Wyniku egzaminu nie odnotowuje się na świadectwie szkolnym, ale każdy uczeń otrzymuje zaświadczenie wystawione przez OKE, na którym napisane są wszystkie otrzymane wyniki. Wyniki będą miały ogromny wpływ na to, w jakiej szkole gimnazjalista będzie się dalej uczyć – im lepszy rezultat, tym oczywiście lepsze liceum. Każdemu ambitnemu uczniowi zależy na tym, żeby dostać się do jak najlepszej szkoły i kontynuować naukę w wymarzonym kierunku. Istnieje możliwość bycia zwolnionym z egzaminu, gdy zostanie się laureatem olimpiady z przedmiotu humanistycznego na szczeblu wojewódzkim. Wynik testu gimnazjalnego nie będzie miał wpływu na oceny uzyskane na świadectwie, ale każdy stara się być jak najlepszy, gdyż w czasie rekrutacji do liceum obowiązuje konkurs świadectw. Myślę, że tak duży test jak ten przygotowuje gimnazjalistów do matury i przyszłego – dorosłego życia.

Każdy z nas ma swoje preferencje, jeśli chodzi o przedmioty w szkole. Jedni wolą przedmioty ścisłe, inni – humanistyczne. Jeśli chodzi o przedmioty ścisłe, każdy umie wymienić co najmniej 4 z nich, mianowicie – biologia, chemia, matematyka i fizyka. A co z naukami humanistycznymi? Język polski i historia to zaledwie początek długiej listy. Zasadniczym pytaniem jest – co to są nauki humanistyczne? Otóż, nauki humanistyczne, to grupa nauk, których przedmiotem badań jest człowiek jako istota społeczna i jego twórczość. W anglosaskiej kulturze nauki humanistyczne dzielą się na arts, czyli nauki związane z kulturą, sztuką, jak historia sztuki, filologia, etyka, niektóre działy filozofii, oraz nauki social sciences, czyli bardziej związane ze społeczeństwem i z jego kontaktem ze środowiskiem naturalnym jak historia, archeologia, socjologia, psychologia, ekonomia i antropologia. Historia, jest jedną z najpowszechniejszych nauk humanistycznych. Dlaczego? Ponieważ każda inna nauka humanistyczna opiera się na historii. Ucząc się rozwoju danej nauki badamy jej historię. Wszyscy uczniowie danego kraju uczą się nie tylko historii swojego państwa, ale także historii państw, które miały wpływ na rozwój ich rodzinnego kraju. W naszych czasach coraz więcej ludzi pasjonuje się naukami humanistycznymi, bez względu na wiek.